قدس سره كه از او بزرگتر هيچ شيخ در حال و در وقت تمامتر از وى نيست « 36 » و او داناتر از مشايخ است بعلوم ظاهر در حالتى كه تمسك بعلم شريعت كرده از كتاب خداى تعالى و احاديث حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم و او فقيه است بر مذهب شافعى . و بدانك در مرقات ارفعيه « 37 » كه كتابيست در طبقات شافعيه « 38 » آورده كه شيخ كبير شيخ المشايخ و مهتر قومى « 39 » است كه بسبب ياد او به اميد « 40 » رحمت است كه عند ذكر الصالحين تنزل الرحمه و قبول كرده شيخان پيشينه و متبوع اصحاب آخر است و بدرستى كه شيخ كبير صحبت شيخ جنيد دريافت « 41 » و خرقه بعد از جنيد از دست ابو محمد رويم پوشيده و صحبت جريرى و ابو العباس بن عطا « 42 » يافت . حسين بن منصور حلاج را ديده و شيخ ابو الحسن اشعرى بوى چيزى خوانده است و عادت مبارك شيخ كبير « 43 » آن بود كه هر شب بيست حديث از صحاح مينوشت پس از ورد خود و او را اسانيديست « 44 » كه حافظ ابو نعيم و غير او از شيخ روايت كرده‌اند و شيخ كبير را مصنفات بسيار است از آن جمله كتاب شرف الفقراء « 45 » است و كتاب شرح الفضائل و

--> ( 36 ) - جها : تمامتر نيست . ( 37 ) - مد : مترقات ارفعيه . جها : مرقعات ارفعيه . در شد الازار آمده است : و فى المرقاة الارفعيه فى طبقات الشافعيه لشيخنا الفيروز آبادى . . . . . و علامه قزوينى در حاشيه نوشته است : رجوع شود بكشف - الظنون در دو عنوان ( طبقات الشافعيه و المرقاة الارفعيه ) جلد 2 ص 93 و 418 و نيز بتاج العروس ج 1 ص 13 - 14 و مقصود از فيروز آبادى شيخ مجد الدين محمد بن يعقوب معروف صاحب قاموس است . . . . ( 38 ) - جها : شافعيه نوشته . ( 39 ) - جها : قوم . ( 40 ) - مد : ياد اميد . ( 41 ) - جها : صحبت چند شيخ دريافته . ( 42 ) - يعنى ابو العباس احمد بن محمد بن سهل بن عطاء الادمى البغدادى از كبار صوفيه و علماء آن فرقه و از اخص دوستان و موافقين حسين بن منصور حلاج كه به همان مناسبت بدست حامد بن العباس وزير المقتدر بالله عباسى پس از شكنجه و تعذيب بسيار به هلاكت رسيد در ذى القعده سال 309 يعنى در همان سال و ماه قتل حلاج به حكم همان شقى مذكور ( نقل باختصار شد الازار ) . ( 43 ) - جها : عادت شيخ كبير . ( 44 ) - مد : اساتيد هست . ( 45 ) - شرف الفقراء المتحققين على الاغنياء المنفقين .